cma

စႏၵကုမာရဇာတ္ေတာ္ႀကီး စႏၵကုမာရဇာတ္ေတာ္သည္ ဇာတ္ႀကီး ဆယ္ဘြဲ႕တြင္ ခုနစ္ခုေျမာက္ ဇာတ္ေတာ္ျဖစ္သည္။ ေဂါတမျမတ္စြာဘုရား ရာဇၿဂိဳဟ္ျပည္ ေဝဠဳဝန္ေက်ာင္းေတာ္ ေဝဠဳဝန္ေက်ာင္းေတာ္အနီး ဂိဇၩကုဋ္ေတာင္ယံ၌ သီတင္းသုံးေတာ္မူစဥ္ ေဒဝဒတ္ကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ေဟာၾကားေတာ္မူသည္။ ထိုဇာတ္ေတာ္တြင္ သစၥာ၏ တန္ခိုးကို ထင္ရွားစြာ ေဖာ္ျပေလသည္။ ပါဠိက်မ္းဂန္မ်ား၌ စႏၵကုမာရဇာတ္ေတာ္ႀကီးကို ခ႑ဟာလဇာတ္ဟု ျပသည္။ ဇာတ္ေတာ္၏ အေၾကာင္းအရင္းမွာ ေအာက္ပါအတ ိုင္း ျဖစ္သည္။ ေရွးလြန္ေလၿပီးေသာအခါ ပပၹဝတီျပည္၌ ဝသဝတီမင္း၏သား ဧကရာဇ္ အမည္ရွိေသာမင္းသည္ နန္းစံ၏။ ထိုမင္း၏ သားေတာ္ႀကီးကား စႏၵကုမာရမည္၍ အိမ္ေရွ႕အရာျဖင့္ စံရသည္။ ထိုမင္းတြင္ ခ႑ဟာလ အမည္ရွိေသာ ပုဏၰားအမတ္ႀကီး တစ္ဦးရွိရာ ထိုအမတ္ႀကီးသည္ တရားစီရင္ရာ၌ လာဘ္ယူ၍ စီရင္ေလ့ရွိသည္။ တစ္ခါေသာ္ အမွုသည္ ေယာက္်ားတစ္ဦးသည္ မတရားသျဖင့္ အမွုရွုံးေအာင္ စီရင္ျခင္းခံရသျဖင့္ စႏၵကုမာရမင္းသားအား တိုင္ၾကားရာ မင္းသားသည္ ႏွစ္ဖက္ေသာ အမွုသည္တို႔ကို ေခၚယူ၍ တရားသျဖင့္ စီရင္ေပးသည္။ ထိုအခါမွစ၍ လူအမ်ားက မင္းသားကို ၾကည္ညိဳလ်က္ အမတ္ႀကီးကို ရြံ့မုန္းၾကသည္။ အမတ္ႀကီးလည္း မိမိသည္ မင္းသားေၾကာင့္ ဂုဏ္ပ်က္ရသည္ဟု ရန္ၿငိဳးထားေလသည္။...

ဘူရိဒတ္ဇာတ္ေတာ္ႀကီး ဘူရိဒတ္ဇာတ္ေတာ္သည္ ဗုဒၶျမတ္စြာ၏ ထင္ရွားေသာ ဘဝႀကီး ဆယ္ပါးကို ျပသည့္ ဇာတ္ႀကီး ဆယ္ဘြဲ႔">ဇာတ္ႀကီး ဆယ္ဘြဲ႔တြင္ ဆ႒မေျမာက္ဇာတ္ျဖစ္သည္။ ဘုရင္းရွင္သည္ သာဝတၳိျပည္ေဇတဝန္ေက်ာင္းေတာ ္ ေဇတဝန္ေက်ာင္းေတာ္၌ သီတင္းသုံးေတာ္မူစဥ္ ဥပုသ္သီတင္း ေဆာက္တည္ၾကေသာ ဒါယကာတို႔ကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္တိုင္လည္ း ေရွးဘဝ ဘူရိဒတ္နဂါးမင္းျဖစ္စဥ္ ႀကီးစြာေသာ စည္းစိမ္ကိုစြန႔္ကာ ႀကီးစြာေသာ ဆင္းရဲဒုကၡကိုခံ၍ သီ လပါရမီကို ထိန္းသိမ္းျဖည့္တင္းေတာ္မူခ ဲ့ေၾကာင္း အတိတ္ေဆာင္ ေဟာၾကားေတာ္မူျခင္း ျဖစ္သည္။ ဂါထာေပါင္း ၂၉၈ ပုဒ္ျဖင့္ တန္ဆာဆင္ ေဟာၾကားေတာ္မူေသာ ထိုဘူရိဒတ္ဇာတ္ေတာ္တြင္ ယဇ္ပူေဇာ္ျခင္း၏ အျပစ္မ်ားကို ညႊန္ၾကားေဖာ္ၿပ ေဟာၾကာထားသည္။ ထိုဇာတ္ေတာ္၏ အေၾကာင္းအရာကား ဤသို႔ျဖစ္သည္။ ေရွးလြန္ေလၿပီးေသာအခါ ဗာရဏသီျပည္၌ တပါးေသာ ျဗဟၼဒတ္မင္းႀကီးသည္ မိမိ၏ သားေတာ္ ဥပရာဇာ၌ စည္းစိမ္အၿခံအရံ မ်ားျပားျပန႔္ပြားလွသျဖင့္ ထီးနန္းအႏၲရာယ္ ျဖစ္မည္စိုးေသာေၾကာင့္ သားေတာ္ကို မိမိလြန္မွသာလၽွင္ တိုင္းျပည္သို႔ ျပန္လာရန္ မိန႔္ကား၍ ျပည္မွထြက္ေစသည္။ သားေတာ ဥပရာဇာသည္ ခမည္းေတာ္၏ အမိန႔္အတိုင္း တိုင္းျပည္မွ ထြက္ခဲ့ရာ ယမုနာျမစ္အနီ...

မေဟာ္သဓာဇာတ္ေတာ္ႀကီး ေရွးလြန္ေလၿပီးေသာအခါ ဝိေဒဟရာဇ္တိုင္း မိထၲိလာျပည္၌ ဝိေဒဟရာဇ္မင္းႀကီး စိုးစံသည္။ ထိုမင္း၌ ေသနက၊ ပကၠဳသ၊ ကာမိနဒ၊ ေဒဝိႏၵ အမည္ရွိၾကေသာ အမတ္ႀကီး ၄ ဦးရွိသည္။ ထိုျပည္၏ ေရွ႕ဖက္ ပါစိနယဝမဇၩဂုံးရြာ၌ သိရိဝၯနသူေဌး၏ မယား သုမနေဒဝီတြင္ မ​ေဟာသဓ သုခမိန္ျဖစ္မည့္ သားငယ္ကို ဖြားျမင္သည္။ ထိုသားငယ္သည္ ဖြားစကပင္ နတ္ေဆးလုံးကိုင္လ်က္ စကားေျပာသည္။ ထိုေဆးလုံးျဖင့္ လူအမ်ား ေရာဂါခ်မ္းၿငိမ္းၾကရသည္။ ေဆးလုံးကိ ုစြဲ၍ မေဟာသဓဟု အမည္မွည့္သည္။  ၇ ႏွစ္အရြယ္သို႔ေရာက္ေသာ္ မေဟာသဓ သတို႔သားသည္ ဆန္းၾကယ္ေသာ ဇရပ္တေဆာင္ႏွင့္ ေရကန္တခုကို စီမံျပဳလုပ္သည္။ မေဟာသဓ ဖြားဦးကပင္ မင္းႀကီးသည္ အိပ္မက္ ျမင္မက္ထားသည့္အျပင္ မေဟာသဓ၏ ပညာသတင္း ၾကားေသာေၾကာင့္ မင္းႀကီးသည္ ပညာရွိခန႔္ထားရန္ ေသနက အမတ္ႀကီးကို တိုင္ပင္သည္။ အမတ္ႀကီးက ဝန္တိုသျဖင့္ ပညာရွိ မဟုတ္ေသးေၾကာင္း တင္ေလၽွာက္ေသာေၾကာင့္ နန္းေတာ္သို႔ မေခၚေဆာင္ေသးပဲ ငံ့ေနရသည္။   မေဟာသဓ သတို႔သားသည္ ပါစိနယ ဝမဇၩဂုံးရြာ၌ပင္ စြန္ခ်ီေသာ သားတစ္ကို ရေအာင္ ျပဳလုပ္ျခင္း၊ ႏြားခိုးမွု၊ လည္ရြဲခိုးမွု၊ ျခည္ေထြးခိုးမွု၊​ သားခိုးမွု၊ မယားခိုးမွု၊ ရထားခိုးမွု စသည့္ ၇ ခုေသာ အေရးတို႔တြင္...

ေနမိဇာတ္ေတာ္ႀကီး ​ေနမိဇာတ္ေတာ္ႀကီးသည္ ဇာတ္ႀကီး ဆယ္ဘြဲ႔တြင္ ေလးခုေျမာက္ ဇာတ္ေတာ္ျဖစ္သည္။ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ေကာသလတိုင္း၊​ သာဝတၳိျပည္တြင္ သီတင္းသုံးေတာ္မူစဥ္ ဝိေဒဟရာဇ္တိုင္း မိထိလာျပည္သို႔ ေဒသစာရီ ႂကြေတာ္မူခိုက္ ဂါထာ ၁၂၀ ျဖင့္ တန္ဆာဆင္အပ္ေသာ ဤေနမိဇာတ္ေတာ္ကို ေဟာၾကားေတာ္မူသည္။ ထိုဇာတ္ေတာ္၌ ျမတ္စြာဘုရားသည္ နိကၡမပါရမီကို အထူးျပဳ၍ ေဟာေတာ္မူသည္။ ေနမိဇာတ္ေတာ္ အေၾကာင္းအရာမွာ ေအာက္ပါအတိုင္း ျဖစ္သည္။ ေရွးလြန္ေလၿပီးေသာအခါ ဝိေဒဟရာဇ္တိုင္း မိထၲိလာျပည္၌ မဃေဒဝအမည္ရွိေသာ မင္းစိုးစံသည္။ မင္းႀကီးသည္ တရားေတာ္၌ ေမြ႕ေလ်ာ္ေသေၾကာင့္ တစ္ခါေသာ္ ဆံပင္မုတ္ဆိတ္ ျပင္ဆင္ေပးေသာ ဆတၱာသည္အား မိမိဦးေခါင္း၌ ဆံပင္ျဖဴကို ျမင္လၽွင္ မိမိအား ေလၽွာက္ၾကားရန္ မွာထား၏။ တစ္ေန႔ေသာ္ ဆတၱာသည္သည္ မင္းႀကီးဦးေခါင္း၌ ဆံပင္ျဖဴ တစ္ပင္ေတြ႕၍ ေလၽွာက္ၾကားေလရာ မင္းႀကီးသည္ သားႀကီးအိမ္ေရွ႕မင္းကို ထီးနန္းအပ္ၿပီးေနာက္ မိမိကဲ့သို႔ ဆံပင္ျဖဴကို ျမင္ေတြ႕ရေသာ အရြယ္တြင္ ေတာထြက္ရန္ မွာၾကား၍​ ေတာထြက္သြားသည္။ ထိုသို႔အားျဖင့္ သားေျမးျမစ္ အဆက္ဆက္တို႔ ထီးနန္းစိုးစံ၍ ဆံပင္ျဖဴေသာအခ်ိန္တြင္ ေတာထြက္ၾကကုန္သည္။ ထိုမဃေဒဝမင္းမွ ၈၃၁၉၉၉ ေယာက္ေျမာက္ေသာ မင္း...

သု၀ဏၰသာမ ဇာတ္ေတာ္ႀကီး ေတ၊ ဇ၊ သု၊ ေန၊ မ၊ ဘူ၊ စန္၊ နာ၊ ၀ိ၊ ေ၀-ဟူေသာ စကားႀကီးဆယ္လံုးသည္ ဗုဒၶျမတ္စြာ၏ ဘ၀ျဖစ္စဥ္ ဇာတ္ေတာ္ဆယ္ဘြဲ႔ကို ေဖာ္ျပသည့္ အတိုေကာက္မ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ တတိယစကားလံုးျဖစ္သည့္ (သု) ဟူသည္မွာ သု၀ဏၰသာမ-၏ ဘ၀အေၾကာင္းကို ဆိုလိုသည္။ ဗာရာဏသီျပည္အနီး မိဂသမၼဒါျမစ္ကမ္း၏ တဘက္တခ်က္တြင္ တံငါရြာႀကီး ႏွစ္ရြာရွိသည္။ ထိုႏွစ္ရြာတြင္ တံငါအႀကီးအကဲ တဦးစီရွိသည္။ ထိုတံငါအႀကီးအကဲတို႔သည္ တဦးႏွင့္တသီး ခင္မင္သည္။ မိမိတုိ႔၏ သားသမီးမ်ား အရြယ္ေရာက္လွ်င္ အခ်င္းခ်င္း လက္ဆက္ထိမ္းျမားေပးရန္ ကတိက၀တ္ျပဳထားၾကေလသည္။ တံငါအႀကီးအကဲ တေယာက္တြင္ ဒုကူလ သတို႔သားကို ဖြားျမင္ျပီး အျခားတေယာက္တြင္ ပါရိကာ သတို႔သမီးကို ဖြားျမင္ပါသည္။ ဒုကူလႏွင့္ပါရိကာတို႔သည္ ျဗဟၼာျပည္မွလာသူမ်ားျဖစ္ၾက၍  ကာမဂုဏ္ကို အလိုမရွိၾကေခ်။ အရြယ္ေရာက္လာၾက၍ ႏွစ္ဘက္မိဘသေဘာတူ လက္ထပ္ေပးၾကေသာ္လည္းကာမဂုဏ္ ၌ ေပ်ာ္ေမြ႔ လိုက္စားျခင္း မရွိၾကေခ်။ မိဘမ်ားကြယ္လြန္ျပီးေနာက္ ႏွစ္ဦးတိုင္ပင္ကာ ေတာထြက္ၾကသည္။ ဒုကူလႏွင့္ပါရိကာတို႔ ေတာထြက္လာသည္ကို သိၾကားမင္းက သိျမင္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ၀ိသႀကံဳနတ္သားကို ေစလႊတ္ကာ ေက်ာင္းသခၤမ္း ဖန္ဆင္းထားေစသည္။ တရားရွာရန္ ေတာ...

ဇနကၠဇာတ္ေတာ္ႀကီး ဇနကဇာတ္ေတာ္ဟု အတိုခ်ဳံး၍ ေခၚေဝၚၾကေသာ မဟာဇနကဇာတ္ေတာ္သည္ "ဇာတ္ႀကီး ဆယ္ဘြဲ႔">ဇာတ္ႀကီး ဆယ္ဘြဲ႔တြင္ ဒုတိယေျမာက္ ဇာတ္ေတာ္ျဖစ္၍ မူရင္းပါဠိေတာ္၌ ဂါထာေပါင္း ၁၈၆ ဂါထာျဖင့္ ဖြဲ႕ဆိုထားသည္။ ျမတ္စြာဘုရားသည္ သာဝတၳိျပည္ သာဝတၳိျပည္ေဇတဝန္ေက်ာင္းေတာ ္၌ သီတင္းသုံးေတာ္မူစဥ္ တစ္ေန႔သ၌ တရားသဘင္ဝယ္ အစည္းအေဝးျဖစ္ၾကလတ္ေသာ္၊​ရဟ န္းတို႔သည္ ျမတ္စြာဘုရား၏ နိကၡမပါရမီ ျဖည့္ေတာ္မူပုံကို ခ်ီးမြမ္းၾကေလရာ ျမတ္စြာဘုရား သည္ ထိုပါရမီကို အေၾကာင္းျပဳ၍ မဟာဇနက ဇာတ္ေတာ္ကို ေဟာၾကားေတာ္မူေလသည္။ ထိုဇာတ္ေတာ္ႀကီးကို မင္းဘူးၿမိဳ႕ အရွင္ဦးဩဘာသသည္ ေလသာေက်ာင္း၊​ ​ေက်ာင္းတကာ ေမာင္ဝ၏သား ဒါယကာ ေမာင္ေထာက္က ေတာင္းပန္အပ္၍ ၁၁၄၇ ခုႏွစ္တြင္ ပါဠိေတာ္မွ ျမန္မာသို႔ အနက္ျပန္၍ ျပဳစုေတာ္မူသည္။ ဇနကဇာတ္ေတာ္မွာ ဤသို႔ျဖစ္သည္။ လြန္ေလၿပီးေသာအခါ ဝိေဒဟရာဇ္တိုင္း မိထၲိလာျပည္၍ မဟာဇနက အမည္ရွိေသာမင္းသည္ မင္းျပဳသည္။ ထိုမင္း၌​အရိ႒ဇနကမင္းသား၊ ေပါလဇနကမင္းသား ဟူ၍ သားေတာ္ႏွစ္ပါးရွိ၏။ အရိ႒ ဇနကမင္းသားအား အိမ္ေရွ႕အရာကိုေပး၏။ ေပါလဇနကမင္းသားအား ေသနာပတိအရာကို ေပး၏။ မင္းႀကီးနတ္ရြာစံေသာ္ အရိ႒ဇနကသည္ ခမည္းေတာ္၏ အရိုက္အရာကို ဆက္ခံစိုး...

ေတမိယဇာတ္ေတာ္ႀကီး ေတမိယဇာတ္ေတာ္သည္ ဇာတ္ႀကီး ဆယ္ဘြဲ႔ဇာတ္ႀကီး ဆယ္ဘြဲ႔ အနက္ ပထမဦးဆံုးဘ၀ျဖစ္စဥ္ မွတ္တမ္း၀င္ေသာ ဇာတ္ေတာ္ျဖစ္သည္။ ျမတ္စြာဘုရားသည္ သာဝတၳိျပည္ သာဝတၳိျပည္ ေဇတဝန္ေက်ာင္းေတာ္ေဇတဝန္ေက် ာင္းေတာ္တြင္ သီတင္းသုံးေတာ္မူစဥ္ မဟာဘိနိကၡမ ပါရမီေတာ္ကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ဂါထာေပါင္း ၁၂၁ ဂါထာခြဲတို႔ျဖင့္ တန္ဆာစီျခယ္ေသာ ေတမိယဇာတ္ေတာ္ကို ေဟာေတာ္မူသည္။ ဤေတမိယဇာတ္ေတာ္ႀကီးကို မင္းဘူးၿမိဳ႕ ေလသာေက်ာင္းတိုက္၌ သီတင္းသုံး ေသာ မင္းဘူးဦးၾသဘာသမင္းဘူးဦးၾသဘ ာသ အရွင္သူျမတ္သည္ ဒါယကာ ေမာင္ဝက အဖန္အလဲလဲ ေတာင္းပန္အပ္သည္ျဖစ္၍ ျမန္မာစကားေၿပ သက္သက္ျဖင့္ ျပဳစုေရးသားရာ ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၁၁၄၈ ခုႏွစ္ တပို႔တြဲလဆန္း ၁၁ ရက္ေန႔တြင္ ၿပီးေျမာက္သည္။ ထိုေတမိယဇာတ္ေတာ္မွာ ေအာက္ပါအတိုင္း ျဖစ္သည္။ ေရွးလြန္ေလၿပီးေသာအခါ ဗာရာဏသီျပည္ ကာသိတိုင္းကို အစိုးရေသာေၾကာင့္ ကာသိကရာဇ္ အမည္ရွိေသာ မင္းသည္ မင္းျပဳ၏။ ထိုမင္း၏ မိဖုရားကား မဒၵရာဇ္တိုင္း သာဂလျပည္ မဒၵရာဇ္မင္း၏ သမီးေတာ္ စႏၵာေဒဝီျဖစ္သည္။ ထိုမိဖုရားႀကီးမွစ၍ မင္းေမာင္းမ အေပါင္းတို႔တြင္ တစ္ေယာက္ေသာ မိဖုရားေမာင္းမတို႔မၽွ သားသမီး မထြန္းကားၾကေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ ဗာရာဏသီ ျပည္သူျပည္သား အေပါင္းတို႔သ...